Zoek

De beleving van een verpleegkundig specialist i.o……..

Schermafbeelding...

Verpleegkundig specialist in opleiding, wat houdt dat nu eigenlijk in? In de praktijk komt het er op neer dat je beland bent tussen het tafellaken en het servet. Je behoort niet meer tot de groep verpleegkundigen en ook zeker niet tot de groep specialisten. En wat vind je eigenlijk zelf? Werkelijk, ik heb geen idee…

Als verpleegkundig specialist in opleiding start dan ook hier de grote zoektocht naar je nieuwe identiteit. “Wat mag ik en wat kan ik”, zijn hierbij de grote vragen in een doolhof waar je de weg nog niet kent. Na meer dan tien jaar gewerkt te hebben als oncologieverpleegkundige wist ik goed wat mijn taken waren en waar mijn verantwoordelijkheid lag.  Ik word niet meer bevraagd en ben ik (nog) geen schakel in de zorg voor de patiënten en de organisatie. Het voelt als onderaan de ladder.
Als verpleegkundig specialist in opleiding ga je opnieuw je grenzen verkennen en ontdekken. Het ziekenhuis weet goed welke kant zij op willen met de verpleegkundig specialist en bieden de randvoorwaarden aan om de MANP opleiding te volgen. Maar voor mij voelt de start van deze opleiding als een werk gerelateerde identiteitscrisis. Nog geen eigen taken, mijn verantwoordelijkheid die bestaat uit het op tijd verschijnen op het werk, geen patiëntenzorg, geen projecten. Maar wel de geruststelling van mijn nieuwe collega’s dat het over een half jaar wel anders is! Dus moet ik maar genieten van deze rust. Maar deze rust voelt eerder als onrust. Hoe moet ik de zaken aanpakken en hoe vind ik mijzelf terug, als ik mijn verpleegkundig wezen gedeeltelijk los moet laten?
Maar geleidelijk komt er dan toch meer duidelijkheid en structuur. Door meelopen, vragen, kijken, voelen en luisteren. Terug naar de basis met alle zintuigen op scherp, eigenlijk zoals ik dat als leerling ook gedaan heb. Maar dan niet meer aan de hand van de verpleegkundige die al jaren lang op de afdeling werkte en alle in’s en out’s kende. Maar gewoon op eigen benen uitvogelen welke taken je op kan pakken en waar de verantwoording van je handelen ligt. Langzaam breidde de werkzaamheden zich uit waarbij mijn gevoel van zelfvertrouwen en eigenwaarde synchroon gaan lopen. En het kantelpunt komt waarop ik besef dat het eigenlijk heerlijk is dat je de verantwoording weer kan delen en je je als lerend verpleegkundig specialist op mag stellen. Je kritische houding niet als bedreigend maar juist als prikkelend ervaren wordt. En je eerste “eigen” patiënten behulpzaam en empatisch zijn. Hmmm, dit voelt als de omgekeerde wereld want ik hoor toch behulpzaam en empatisch te zijn? Maar langzaam kom ik tot de conclusie dat mijn opleiding eigenlijk een multidisciplinaire samenwerking is en de plaats tussen tafellaken en servet prima bij me past.

 

Suzan
Verpleegkundig specialist i.o.