Zoek

Ja zuster, nee zuster

Vertel eens Loes Luca, een prachtige leeftijd heb je al bereikt en dan zo succesvol in je vak, hoe doe je dat? Als ik mijn collega’s met jouw leeftijd observeer dan zijn ze een voorbeeld voor mij. Zo veel ervaring. Heb jij ook dat jongere actrices je om raad vragen net zoals ik dat bij mijn ‘oudere’ collega’s doe? Timemanagement en rustig blijven onder drukke omstandigheden, zoals veel zorg en zieke patiënten, er valt voor mij nog veel te leren.

Jij werkt in een andere setting maar geld voor jou ook dat je een bepaald karakter al zo vaak gespeeld hebt dat je je er niet meer zo druk om maakt? Net als mijn collega’s zal je een betere inschatting kunnen maken van je eigen competenties en grenzen. En zoals mijn lieve moeder en oncologieverpleegkundige wel zal zeggen; wij hebben alles al voorbij zien komen. Jij ook vast wel Loes; in het rusthuis in ‘Ja zuster, nee zuster’, ‘niet met de deuren smijten’!

Maar jij bent als zuster Klivia een verdomd charismatisch persoon, dat kunnen mensen zoals jij alleen spelen. Net zoals mijn ‘oudere’ collega’s veel persoonlijke aantrekkingskracht hebben op patiënten. Vaak hebben ze al hetzelfde meegemaakt, door te trouwen en kinderen te krijgen.  En bij sommigen zijn daar al kleinkinderen bij gekomen. Een enorm empathisch vermogen om de patiënt te begrijpen in de emoties die hij of zij heeft die overweldigend zijn. Of omgekeerd, ze lijken wel bevroren. Alles wat waarde had, lijkt op de helling te staan. Tja die weerbarstigheid van het leven.

Jij zult ook genoeg meegemaakt hebben Loes, of je het nu gespeeld hebt of in je ‘echte’ leven. Dan ben ik nog maar een groentje! Maar wel een verpleegkundige die in een gespreid bedje komt! Sinds 1950 heten we geen verpleegsters/zusters meer maar verpleegkundigen. Er is alleen een kleine irritatie voelbaar bij mij, wanneer de ouderwetse naam door journalisten wordt gebruikt, maar dat zal het enthousiasme van een jongeling wel zijn! Hoe zit dat in de filmwereld Loes? Denk je dan kijkend naar de jonge actrices, ik ben ook zo geweest? Mijn moeder zegt veel van zichzelf in mij te herkennen maar dat is ook wel makkelijk als dochter van!

Mijn ‘oudere’ collega’s voelen soms als moeders voor mij maar tegelijkertijd zijn we ook collega’s en het is echt niet dat ik alleen de vragen aan hen stel! Over vragen gesproken; die hebben mijn collega’s gesteld in 1989, 7 jaar was ik toen, woedend waren ze, ze lieten luidkeels van zich horen. De maat was vol, de beroepsgroep eiste aandacht en verandering! Twee jaar lang waaide er een golf van onrust door de beroepsgroep, de witte woede. Het leverde politieke aandacht op en geld voor een kenniscentrum. Nu de V&VN.

Tevens werd een vakbond opgericht met de focus op belangenbehartiging en arbeidsvoorwaarden. Ik vind het topwijfen Loes! We hebben veel aan ze te danken, ik ben trots op mijn ‘oudere’ collega’s, ze hebben veel ervaring, ook door alle veranderingen. En bovenal kan ik veel van ze leren.

Veel werkplezier voor jou gewenst Loes, dat je het nog maar lang in goede gezondheid kan doen, dat wens ik mijn collega’s ook toe. Dat we elkaar als team heel goed blijven aanvullen. Woedend zijn ze niet meer en als ze als zuster worden aangesproken vinden ze dat niet erg, net als Klivia!

 

Marlies Vlaar
Oncologieverpleegkundige
Antoni van Leeuwenhoek 

 

ja zuster...