Zoek

Ervaringsverhaal Merel van Klinken – Deelname aan EONS, 17-18 oktober 2016 in Dublin met subsidie van V&VN Oncologie

Mijn naam is Merel van Klinken en ik werk in het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis als verpleegkundig consulent bij het palliatieve team. Mede dankzij V&VN Oncologie was het mogelijk om naar het EONS congres in Dublin te gaan op 17 en 18 oktober 2016. Ik was hierop gewezen door collega’s en dus was ik ruim op tijd om een abstract in te dienen voor de mogelijkheid om met een poster te kunnen deelnemen. En ik werd geaccepteerd!

Omdat ik ook nog nooit in Dublin was geweest, ben ik 2 dagen voorafgaand aan het congres al afgereisd naar Ierland. Wat een prachtig land en wat is Dublin een mooie stad met een rijke geschiedenis! En wat een mazzel, want de zon scheen! Een zeldzaamheid zoals ik begreep van verschillende Ieren.

Maandag startte het congres in het Aviva Stadium, wat een prachtige locatie was. Na inschrijving was het even zoeken naar de locatie om de poster op te hangen, maar eenmaal gevonden kon het congres van start gaan. De opening werd gedaan door president Daniel Kelly, daarna kon het congres van start gaan. Het was moeilijk kiezen omdat er telkens 2 sessies parallel aan elkaar liepen en er waren veel interessante onderwerpen over o.a. de toekomst van oncologie verpleegkundigen, palliatieve zorg en de verschillen in de zorg in verschillende landen. In alle pauzes was het leuk om te zien dat er grote belangstelling was voor de posters.

Wat heeft het congres mij opgeleverd?

Het was een zeer inspirerend congres. Naast alle boeiende onderwerpen en sessies waar ik veel aan heb gehad, heb ik er persoonlijk ook veel aan gehad.

De sessies over palliatieve zorg spraken mij erg aan, omdat dit ook mijn werkveld is. Maar ook de sessie over hoe je een artikel kunt publiceren was zeer boeiend en de sessie over de verschillende verpleegkundige netwerken in verschillende landen en hoe we samen kunnen werken vond ik erg leuk.

Eerder dit jaar mocht ik deelnemen aan de masterclass van EONS. Daar heb ik kennis kunnen maken met verschillende mensen van de organisatie, wat ik toen al heel bijzonder heb gevonden. Nu, een paar maanden later in Dublin werd ik gewoon herkend door deze mensen! Dat vond ik al heel bijzonder. Ik voel me erg ondersteund door EONS en ben dankbaar dat ik daar onderdeel van uit mag maken. Mede door deze groep inspirerende mensen lukt het mij om dit mee te nemen naar Nederland en om met diezelfde passie hier als verpleegkundige aan het werk te zijn. Dit helpt ook om compassion fatigue te voorkomen!

Op welke wijze ga ik de kennis overdragen op collega’s?                                          

 De kennis die ik heb opgedaan kan ik op verschillende manieren overdragen aan mijn collega’s. Eén van de belangrijkste manieren is door het in te weven in mijn werk als palliatief consulent. Hierbij ben ik er niet alleen maar voor de patiënten, maar ook ter ondersteuning van de behandelaren en de verpleegkundigen. In de gesprekken en patiëntenbesprekingen waar ik bij zit kan ik de kennis gebruiken en vertellen aan de anderen. In mijn werk probeer ik vooral de boodschap van Nick Hubert in te zetten. Hij zei: "The more we pull away from a thought, the more we get stuck". Hierbij kregen we de opdracht om NIET aan een gele auto te denken. De boodschap hierbij was dat je niet kunt vragen van patienten om even de ziekte te vergeten en te genieten.

Verwacht ik nieuwe inzichten te kunnen toepassen in mijn werk?

Ik verwacht de kennis en inzichten zeker toe te kunnen passen in mijn werk. Zeker als verpleegkundig consulent, maar ik hoop ook mijn werkzaamheden als verplegingswetenschapper wat uit te kunnen bouwen. Ik heb in Dublin genoeg inzichten opgedaan om nu goed te kijken hoe ik dat vorm zou kunnen geven. Ik hoop mijn werk als consulent te kunnen combineren met het doen van onderzoek binnen het AvL. Van verschillende mensen op het congres heb ik te horen gekregen dat dit met hard werken kan lukken. Ik moet binnen het ziekenhuis in contact zien te komen met de juiste mensen. Dankzij het congres kan ik nu op een aantal mensen terug vallen die ik om hulp zou kunnen vragen om dit te bewerkstelligen.  

Zou ik collega’s ook aanraden subsidie aan te vragen?

Ik zou zeker collega’s aanraden om subsidie aan te vragen voor een internationaal congres. Ik denk dat veel van mijn collega’s het bestaan van deze subsidie niet weten, dus ik zou ze er op attent maken. Deelname aan dit soort congressen inspireert enorm en het geeft de mogelijkheid om ook over de grenzen van Nederland heen te kijken. Ik vind het verrassend hoeveel er hetzelfde is, en tegelijkertijd hoeveel er zo ontzettend verschillend is.

Betekent een congresbezoek tevens de kans om te netwerken?

Zeker weten! Naast netwerken binnen Europa heb ik ook een aantal mensen van V&VN mogen ontmoeten.Het is erg prettig om op deze manier mensen te leren kennen omdat iedereen er met een soortgelijk doel is. Het is de manier om contacten op te doen zodat je elkaar kan benaderen wanneer nodig en van elkaars expertise gebruik kan maken. Ik heb gemerkt dat binnen de zorg veel mensen met hetzelfde bezig zijn, dus waarom zoeken we elkaar niet op en bundelen we de krachten niet? Ik denk dat dit soort congressen de manier is om dit voor elkaar te krijgen. Als net afgestudeerd verplegingswetenschapper ben ik nog wat zoekende hoe ik dit in mijn werk kan toepassen. Het kunnen netwerken helpt mij om mijn gedachten hierover te kunnen ordenen en om ideeën op te doen van anderen. 

Merel van Klinken, verpleegkundig consulent bij het palliatieve team, Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis, Amsterdam.

 

Merel_v_Kl...