Zoek

Eén Europa?

Altijd interessant om met collega oncologieverpleegkundigen in gesprek te zijn. De Oncologiedagen bieden daarvoor ruime gelegenheid. Veel herkenbare zaken, waar een ieder in zijn eigen dagelijkse praktijk tegenaan loopt en oplossingen voor vindt. Al wordt het op lokaal niveau binnen de verschillende organisaties wisselend georganiseerd, blijft onverlet dat de functie van oncologieverpleegkundige als vanzelfsprekend wordt gezien. Hoe anders kan het zijn als je collega’s treft uit andere Europese landen.

Aansluitend op de Oncologiedagen mocht ik naar Porto voor een overleg tussen vertegenwoordigers van besturen van verschillende Europese  landelijke oncologieverpleegkundige organisaties, die fungeren als adviesraad voor het bestuur van de European Oncology Nursing Society.

Wat blijkt: er zijn nog heel veel landen binnen Europa waarin de functie van oncologieverpleegkundigen geen erkend specialisme is!  Geen landelijk erkende scholing, geen erkende eigen identiteit als zorgprofessional.

Dan wordt het lastig onderhandelen met de andere spelers in de markt. Bewonderenswaardig te merken dat het de oncologieverpleegkundigen aldaar toch lukt elkaar te vinden en een eigen landelijke vereniging op te richten. Zeer gedreven collega’s die behoorlijk tegen de stroom in moeten roeien. Zeker als je dan hoort hoe de crisis, die wij uiteraard ook ervaren, daar toeslaat. In gesprek met een Portugese collega vertelde zij dat ze de afgelopen jaren, als maatregelen om de crisis te bezweren van een 35-urige werkweek naar een 40-urige werkweek zijn gegaan. Gelijkertijd hebben zij de afgelopen 2 jaar 25 – 30% van hun salaris moeten inleveren.  Al liggen de prijzen in vergelijking met ons land iets lager, het is ook daar heel lastig om van 1400 Euro bruto per maand rond te komen. Als je daarnaast hoort dat veel huizen 40 -50% in waarde zijn gedaald snap je dat ook (oncologie) verpleegkundigen met een full-time baan aan den lijve de crisis ervaren. Het gevolg hiervan is dat oncologieverpleegkundigen naar het buitenland vertrekken (mn naar Zwitserland en Engeland) om hun gezin te kunnen onderhouden. Dit drukt zwaar op de deskundigheid van de (achterblijvende) oncologieverpleegkundigen.

Dat deze crisis op de patiënten een nog grotere impact heeft lijkt evident. Natuurlijk hebben ook wij patiënten die het niet breed hebben, maar zij komen regelmatig patiënten tegen die zelfs geen geld hebben om eten te kopen. Om daarachter te komen is een hele uitdaging omdat de mensen zich schamen voor het feit dat ze eigenlijk niets hebben. Het betekent ook dat mensen zich onttrekken aan follow-up zorg. Medicatie tijdens de actieve behandeling wordt vergoed door de basisverzekering maar daarna krijgen de mensen de rekening van de controles zelf gepresenteerd: voor een scan, bloedprik etc.

Als Nederlander heb ik meestal  mijn (weer)woordje wel klaar, maar hier werd ik heel stil van.

2013_Marli...

Marlies Peters 
Bestuurslid V&VN Oncologie