Zoek

Dubbelrol

Werk en privé scheiden is een goed uitgangspunt. Maar hoe doe je dat als je werk binnenkomt in je privéleven? In mijn werk heb ik dagelijks te maken met mensen die de diagnose kanker krijgen. Ik ben als oncologieverpleegkundige begaan met mijn patiënten. Daarom probeer ik me zo goed mogelijk in te leven in wat mensen doormaken na de diagnose kanker. Ik wil aanspreekpunt zijn, vraagbaak,  luisterend oor, belangenbehartiger, noem maar op. 

Dan blijkt op een dag dat de rol van oncologieverpleegkundige en dochter door elkaar gaat lopen: mijn vader krijgt de diagnose uitgezaaide kanker te horen. Dat stelt mijn werk ineens in een ander daglicht. Ik maak van binnenuit mee wat er allemaal gebeurt in een familie; bij mijn ouders, bij broers, zussen, aanhang, kleinkinderen en bij mezelf. Het hele scala aan emoties en vragen komt voorbij. Met name bij de vragen zijn alle ogen gericht op dochter/zus de ‘oncologiepleeg’.

Een verwarrende situatie aan één kant, want het is mijn eigen lieve vader die de diagnose kanker heeft gekregen. Een duidelijke, overzichtelijke situatie aan de andere kant, want dochter/zus weet welke stappen nu gezet gaan worden en waarom. Informatie van de arts die niet helemaal duidelijk was, wordt thuis nog een keer uitgelegd en aangevuld. Medische termen worden vertaald tijdens uitslaggesprekken. Die rol is me op het lijf geschreven en er wordt dankbaar gebruik van gemaakt. Mijn rol als helper kan gespeeld worden. Het is een vertrouwde rol, maar nu kanker zo dichtbij is gekomen, kan die rol gemakkelijk iets worden waar ik me achter kan verschuilen. Het kan een manier worden  om mezelf te beschermen tegen het verdriet en de pijn die de ziekte van mijn  lieve vader met zich meebrengt. Gelukkig houden manlief, mijn familie en mijn collega’s, dit goed in de gaten: Hoe is dit nu voor jou, is de vraag die ervoor zorgt dat ik mijn emoties aan bod laat komen.

Het heeft me nog een inzicht gebracht: ik ben bescheidener geworden over mijn rol als oncologieverpleegkundige. Het ziek zijn, het verwerken en omgaan met de ziekte gebeurt vooral thuis, samen met iemands eigen sociale netwerk. Professionele hulpverleners zijn onontbeerlijk, maar uiteindelijk is hun rol en plaats in het hele proces klein.

Mijn dubbelrol heeft tot nu toe voordelen opgeleverd en de relatie met mijn ouders versterkt. Ze zijn dankbaar voor de steun die ik als dochter én oncologieverpleegkundige hen kan bieden. Ik merk dat ik het ziekteproces van mijn vader goed aankan, mede dankzij mijn kennis over ziekte en behandeling. Ook naar patiënten en naasten toe is er iets veranderd. De betekenis van het ziek zijn komt in gesprekken aan de orde omdat ik er naar vraag. Het levert mooie en ontroerende inkijkjes op in levens van mensen.    

handen

Gea Ypenga
Bestuurslid V&VN Oncologie