Zoek

Waar ben ik?

 “Waar ben ik?” fluister ik als ik de afdeling op loop. Heel even waan ik me in het Nasa Control Center. Onmiddellijk daarna weet ik dat het gewoon de verpleegafdeling hematologie is. Het is kwart over zeven in de ochtend, het begin van een nieuwe werkdag en wisseling van de diensten. In de verpleegpost, ongeveer zo groot als een klein klaslokaal, staat in het midden een grote tafel met koffiepot en een mandje pelpinda’s (nog van de nachtienst). Tegen de drie muren aan zijn tafels geplaatst met daarop computers, tien in totaal. Negen pc’s zijn al in gebruik door collega’s om als eerste actie van de werkdag de dossiers van patiënten door te nemen. Sommigen pakken liever een koe. Een koe? Ja, eh een cow, een computer on wheels, een verrijdbare computer.
Anno 2014 hebben de papieren klappers plaats gemaakt voor beeldscherm en toetsenbord. Geen gezellig gekeuvel aan de grote tafel met koffie en thee waar, na de mondelinge overdracht, ook de vakantiebelevenissen, opvoedproblemen of het weer kunnen worden besproken. Nee, ik zie negen witte ruggen van collega’s in uniform. Zij turen onverstoord en muisstil naar het beeldscherm, verdiept in alles wat er geschreven staat over de hen toegewezen patiënten. Het geklik van de muis is alles wat er te horen is.

Na een ‘goedemorgen’ zonder op een reactie te wachten, pak ik een beschikbare computer, klik hem aan en begin met het leeswerk. Dat wil zeggen: sneller gezegd dan gedaan want eer ik ben waar ik moet zijn, staat de klok minuten verder. Opstarten, inloggen, door naar het EPD waarvoor ik wederom moet inloggen. De minuten tijdsverlies leveren steunen en zuchten op want elke keer als ik het scherm verlaat gaat hij “op slot” en ik moet opnieuw inloggen als ik verder wil gaan. Weer seconden die minuten lijken. Toch noodzakelijke seconden, om de privacy van de patiëntengegevens te bewaken. De schoonmaker, die toevallig langs komt met zijn zwabber, moet niet in de verleiding komen om mee te lezen in de rapportage of de labuitslagen van patiënt Jansen van wie alle relevante gegevens zijn opgeslagen en met een paar muisklikken te voorschijn te toveren. Dat laatste is dan wel handig en efficiënt. Alles, ja alles is te bekijken met één muisklik: protocollen, richtlijnen, röntgen foto’s, info over medicijngebruik, ook de buienradar (ook handig soms). Om kort te gaan, door op mijn billen te blijven zitten kan ik mij van alle informatie voorzien, het hele World Wide Web is binnen te halen.
Nu merk ik tot mijn verbazing dat de automatisering het gaat winnen van de koffietafel: geen heimwee naar papieren mappen met onleesbare handschriften die fouten in de hand werken. Voor het bespreken van het theaterbezoek of de vreemde droom van de afgelopen nacht bedenken we een oplossing.

Welkom in het Medisch Control Center.

controlcen...

Gerrie Dijkzeul
verpleegkundige. LUMC