Zoek

De tweepersoonskamer

Twee mannen delen een kamer. Ze kennen elkaar niet. Maar ze hebben één ding gemeen: kanker. De ene man is zestigplus, de ander tachtig-min. Beiden twee weken geleden met spoed opgenomen in het ziekenhuis. De zestigplusser met een gemetastaseerd melanoom met snelle progressie. De tachtig-minner met een gemetastaseerd coloncarcinoom waarbij de laatste maanden toenemend klachten ontstaan. Beiden hebben veel pijn.

De zestigplusser. Eigenlijk kan hij niet veel en ligt de hele dag maar op bed. Hij wil nog zo graag opknappen, een beetje kwaliteit van leven krijgen. Kwaliteit is voor hem op zijn eigen manier iets kunnen doen en vooral het zelfstandig kunnen uitvoeren. Hij weet dat hij niet meer lang zal leven, daar heeft hij vrede mee. Wel wil hij heel graag de mogelijkheid om thuis dingen te regelen in plaats vanuit een ziekenhuisbed. Hij voelt zich verantwoordelijk voor de familie, heeft daarbij de zorg voor een familielid, wil zijn werk afronden en financieel duidelijkheid krijgen over een aantal zaken. Er is gestart met immunotherapie in de hoop dat er verbetering optreedt  in zijn gezondheidssituatie. En ja, na twee weken kan hij weer mobiliseren. Gesprekken over hoe nu verder. Kan hij naar huis met wijkverpleegkundige ondersteuning? Dat is wat hij uiteindelijk het liefst wil. Door de juiste zorg te regelen en inzet van familie, wordt dit realiseerbaar en kan hij binnenkort naar huis.

De tachtig-minner knapt maar niet op. Na onderzoeken blijkt ook een toename van tumorweefsel in zijn buik en verdere progressie. Helaas zijn er geen verdere behandelmogelijkheden meer. Hij praat veel over kwaliteit van leven, wat dit ziek en afhankelijk zijn voor hem betekent. Hij is altijd actief geweest, een ondernemende man en eigenlijk ook wel wat ijdel. Nu ligt hij in bed aan allerlei slangen, kan zich niet zelfstandig verzorgen en is af en toe incontinent. Dit is niet wat hij wil. Regelmatig komt er een terugblik op zijn leven. De mooie, intensieve en verdrietige momenten passeren. Het achterlaten van zijn vrouw, afscheid nemen van dierbaren, daarvan wordt hij verdrietig. Maar hij kan terugkijken op een mooi leven en met zijn humor en de aandacht voor de ander weet hij altijd wel weer een lach op de gezichten van de mensen om hem heen te krijgen.

Twee mannen, zij kunnen beiden op hun eigen manier verwoorden wat voor hen kwaliteit van leven is. Wat is het mooi om als oncologieverpleegkundige deel te nemen aan deze gesprekken. Ondersteuning bieden waar nodig. Bespreken wat zij nu zelf belangrijk vinden. Informatie geven over hospice, zorghotel of thuiszorg zodat zijzelf keuzes kunnen maken, wat wenselijk en haalbaar is.

resize-of-...

Anja Kleefsman,
Oncologieverpleegkundige
Praktijk Ondersteuner Huisarts in Medisch Centrum Zwanenburg