Zoek

Vieze handen

handen...

Wij schudden geen handen meer bij ons op de afdeling. Door het schudden van handen hebben we grotere kans micro-organismen over te brengen op onze patiënt. Onze patiënten hebben een slechte afweer. Veroorzaakt door de ziekte waar zij aan lijden, of door de therapie die zij voor hun ziekte krijgen. En als men een slechte afweer heeft, wordt men van micro-organismen
eerder ziek. En dat willen we niet. Onze patiënten zijn al ziek. Wij willen ze graag beter maken, of ze in ieder geval nog een tijdje op een zo prettig mogelijke manier door het leven laten gaan. Een infectie betekent (langere) ziekenhuisopname, extra medicijngebruik en onderzoeken, uitstel van therapie, hogere zorgkosten en last but not least een ernstige verstoring van het comfort van de patiënt. Soms overlijdt er zelfs iemand aan. En dat willen we al helemaal niet.

Dus wij schudden geen handen meer. Het is even wennen. Soms is het al gebeurd voor ik er erg in heb. Maar alleen bij nieuwe patiënten. Zij die al langer patiënt zijn herinneren mij aan de afspraak, als ik mijn hand weer toesteek. “Jullie geven toch geen handen meer?” Net op tijd, denk ik dan, weer een boel ellende voorkomen…..

Uiteraard wil ook ik het beste voor mijn patiënten. Maar toch twijfel ik. Ik blijf me afvragen, hoe patiënten hier thuis mee omgaan. Vermijden zij het handen geven daar ook? Vermijden zij wellicht meer dan alleen het handen geven? Als een hand geven al “vies” is, hoe vies is een knuffel dan wel niet, of een kus?

Is er door het aanraken van anderen alleen narigheid te verwachten? Er zijn mensen die beweren dat aanraken een eerste levensbehoefte is. Dat het onze bloeddruk kan laten dalen en pijn kan verlichten. En persoonlijk vraag ik me af, of patiënten na hun chemokuur misschien wel sneller beenmergherstel laten zien als ze minstens een half uur per dag geknuffeld cq stevig vastgehouden worden.

Wij raken in ons vak voortdurend patiënten aan. Vaak zijn deze aanrakingen praktisch van aard, we wassen iemand, meten de bloeddruk of brengen een infuus in. Maar we slaan ook armen om schouders, wanneer er slecht nieuws gehoord is. Of houden handen vast bij pijnlijke beenmergpuncties. Een aanraking kan steun en verlichting geven. Hoe meer hoe beter dus, zou ik zeggen. Met schone handen, uiteraard.

 

Jennifer de Vries